ادامه اصرار بر سقف‌های دستوری برای دلار، تنها شکاف بین بازار رسمی و آزاد را عمیق‌تر کرده و به توزیع رانت دامن می‌زند. در شرایط تحریم و کاهش درآمدهای نفتی (مانند آنچه در بحران هرمز روی می‌دهد) ، دخالت عرضی در بازار ارز نه تنها بی‌فایده است که به فرسایش سرمایه‌های خرد منجر می‌شود. برای سرمایه‌گذار：پارادایم قدیم «نگهداری دلار امن است» شکسته شده است. در اقتصاد ابرتورمی و با توجه به پیش‌بینی‌های صعودی قیمت‌های جهانی طلا در نیمه دوم ۲۰۲۶، خرید طلا (به عنوان پوشش ریسک ارزی و تورمی) بر نگهداری دلار (که در داخل ایران در معرض کاهش ارزش اسمی و واقعی است) اولویت دارد. بازار فعلی فرصتی است برای انباشت، نه صرفاً حفظ ارزش

«نفت نفس‌گیر، ارز بی‌قرار» خلاصه‌ای از وضعیت پارادوکسیکال اقتصاد جهانی در سال ۲۰۲۶ است. از یک سو، ما با مازاد عرضه نفت مواجهیم که طبق پیش‌بینی‌های آی‌ای‌ای، ذخایر جهانی را به بالاترین حد خود رسانده است . از سوی دیگر، هر شایعه‌ای درباره تشدید تنش در خاورمیانه، قیمت نفت را به سقف‌های روانی می‌کوبد و دلار را به عنوان پناهگاه امن به حرکت درمی‌آورد .

برای دهه‌ها، طلا به عنوان «پناهگاه نهایی» در ذهن سرمایه‌گذاران جای داشت. در روزهای تلاطم بازار، جنگ‌ها و بحران‌های اقتصادی، همه نگاه‌ها به سمت فلز زرد معطوف می‌شد. اما سال ۲۰۲۶ این باور دیرینه را به چالش کشیده است. در شرایطی که خاورمیانه درگیر جنگی گسترده است، قیمت نفت ۷۳ درصد رشد کرده و تورم دوباره اوج گرفته، طلا نه تنها افزایش نیافته، بلکه سقوطی تاریخی را تجربه کرده است . در ماه مارس ۲۰۲۶ به تنهایی، قیمت طلا ۱۷ درصد ریزش کرد که تندترین افت ماهانه از فوریه ۱۹۸۳ تا کنون محسوب می‌شود .